De spiegel

De jongen in de spiegel, ik zie hem nog zo voor me. Hij maakte grote indruk met zijn Michael Jackson imitatie; een spetterende playback en dans-act tijdens de eindmusical op de Twijn. Hij kwam binnen in groep 6, nadat hij was vastgelopen in het reguliere basisonderwijs. Binnen de kortste tijd bloeide hij op en liet hij ons zien wat hij allemaal wél kon, met zijn enorm positieve instelling en gevoel voor humor: anderen aan het lachen maken, helpen, vrienden maken. Hij had nog meer talenten: hij won een prijs met een filmpje van een dansende robot en deed de moonwalk, mét zijn kunstbeen.  

Ook de andere leerlingen waarmee ik in 2010 voor het eerst een eigen musical maakte herinner ik mij nog goed. Stuk voor stuk mooie, bijzondere leerlingen, met een lichamelijke beperking of chronische ziekte, maar vooral met ieder hun eigen talent. Een standaard schoolmusical paste niet; te veel rollen, te veel tekst, te lang… Dus gingen we samen aan de slag. 

We bedachten een verhaal over een restaurant, waar de leerlingen uit deze klas elkaar 10 jaar nadat zij de school hadden verlaten tegenkwamen. In het restaurant vertelden ze aan elkaar hoe het ze in die jaren was vergaan. De een speelde een geweldige kok, omdat hij dat later ook graag wilde worden, de ander kwam binnen als Michael Schumacher en vertelde dat hij coureur was geworden. Anderen keken terug op de dans-act die ze tijdens de eindmusical hadden opgevoerd en met de hele groep dansten en zongen we “Eat it”, in restaurant “Twijnifique”.

Muziek en dans zijn fantastische middelen om een positief gevoel naar boven te halen. Laatst zag ik een foto van mensen in Syrië die stonden te dansen op de puinhopen van hun stad. Even leek het een vreemde situatie. Maar deze mensen waren niet blij dat de stad in puin lag; zij wisten ondanks hun ellende iets positiefs uit te stralen. Op een andere foto was een vrijwilliger te zien die bezig was om mensen in een vluchtelingenkamp gitaarles te geven.  

Steeds vaker hoor je in een stationshal of zomaar ergens in de stad iemand piano spelen; ik word daar altijd blij van. En ik geniet vaak van de straatmuzikanten; sommigen hebben niet veel meer dan hun instrument, maar daarmee brengen zij rust in onze drukke en haastige wereld en laten zij mensen genieten. Wie weet hebben zij het gitaarspel geleerd in het vluchtelingenkamp, of stonden zij te dansen op de ruïnes van hun stad.

De jongen met het kunstbeen stond tijdens de musical letterlijk voor de spiegel te dansen. Hiermee hield hij iedereen een spiegel voor: sta positief in het leven, trek je niks aan van wat anderen denken of vinden, maar kijk gewoon lachend en trots naar jezelf in de spiegel. Ook de dansende mensen in Syrië en de straatmuzikanten houden ons een spiegel voor en laten zien dat overal wel iets moois in te vinden is. 

Laten wij in ons onderwijs vooral blijven zoeken naar de kunstzinnige, creatieve en muzikale talenten van onze leerlingen, waarmee zij zichzelf en anderen gelukkig kunnen maken en een positieve sfeer kunnen creëren. Dan gaat de zon in ons schijnen en wordt de wereld weer een klein beetje mooier!