Feesten van ons allemaal?

‘Juf, vandaag is het Divali’. ‘Huh, wat?’, riep een andere leerling aan de andere kant van de klas. ‘Ja, Divali is het feest van de lichten.’ Ik moest even één seconde nadenken… Ga ik dit moment aangrijpen of gaan we de dag beginnen zoals ik bedacht had? Ik besloot om eerst de rekenles te doen en daarna dit unieke moment aan te grijpen om in te gaan op Divali. ‘Jason, vertel eens… wat doe je allemaal als het Divali is?’

Als je op een multiculturele school werkt, is er gelukkig heel veel diversiteit. Ik besef me dagelijks hoe mooi het is om tussen al deze culturen les te mogen geven met al die verschillende religies, eetgewoonten, culturen en feesten. Iets waar ik ook als leraar en mens veel van leer. Juist om al deze aspecten met elkaar te kunnen verbinden, de kinderen nieuwsgierig te laten zijn naar elkaars cultuur en zo van elkaar te leren. Volgens mij is dat zoiets fundamenteels om mee te geven. Je kunnen inleven in wat de ander beleeft, meemaakt en daarbij voelt, is waardevol. Maar soms is er ook onbegrip. Iets waar ik op dat moment als leerkracht wat mee moet. Zorgen dat kinderen open naar elkaar kijken en echt naar elkaar luisteren – zelfs als je dezelfde religie of cultuur hebt.

"Waarom doe jij niet mee met de ramadan?" vraagt de ene leerling aan de ander

 

Ook elk jaar als de ramadan start, is dit het gesprek van de dag. De meeste islamitische kinderen doen mee, andere doen in het weekend mee of op hun eigen manier. Op de eerste dag tijdens de lunch is het toch altijd weer een beetje spannend. ‘Waarom doe jij niet mee?’ vraagt de ene leerling aan de ander. Of je hoort: ‘Je bent geen echte moslim’. Kinderen die een bepaalde afkeurende blik krijgen van andere klasgenootjes, ik zie het soms.

Ergens ben ik ontzettend blij dat het hardop gezegd wordt, want dan kan ik er iets mee. Ik zag dat het meisje die deze opmerking kreeg, was aangedaan. Onmiddellijk gingen we in de kring. ‘Waar komt het vandaan dat je dit zegt?’ De jongen die de opmerking had gemaakt, schrok even van deze vraag. Maar tegelijkertijd werd hij zich ook bewust van wat de opmerking teweeg had gebracht. We kregen een gesprek over vooroordelen en dat iedereen zo zijn redenen heeft voor beslissingen. En dat sommigen misschien wel een goede reden hebben om niet mee te doen. ‘Iedereen mag er anders mee omgaan, en er zijn ook andere geloven. Die hebben ook een god, vertelde Lina overtuigend.’ We gingen op zoek naar verschillen en vooral ook overeenkomsten.

Juist in dat moment is de klas een mini-maatschappij. En gelukkig kan ik dan zo van betekenis zijn. Gedachtes van polarisering en radicalisering ombuigen in begrip en empathie.
‘Juf, doe je een dagje mee met de ramadan?’ ‘Ja, hoor’.

Delen: